چت روم

رونمایی از یک تبلت 7 اینچی ارزان

یک شرکت کره ای در نمایشگاه کنگره جهانی موبایل از تبلت جدیدی رونمایی خواهد کرد که از ماه مارس وارد بازار می شود.

استخراج انرژی برق از بدن سوسک

محققین دانشگاه Case Western Reserve با مطالعه بر روی واکنش های شیمیایی رخ داده در بدن یک سوسک دریافتند که می توانند به کمک محیطی شبیه به یک سلول الکتروشیمیایی مجهز به یک آنَد و کاتد، مقداری الکتریسیته تولید کنند.

به گمانم همه شما فیلم های ماتریکس را دیده باشید. ماشین ها دنیا را در دست گرفته و مزارع بزرگ انسانی راه انداخته اند که در آن انسان ها تبدیل به باتری هایی زنده برای تولید انرژی دنیا شده اند و در جهانی خیالی به زندگی ادامه می دهند: مزارع الکتریسیته بیولوژیک. حال به نظر می رسد که برخی دانشمندان به دنبال عملی کردن این ایده درباره دیگر موجودات هستند.
با وجود طراحی و ساخت نمونه های مختلف پنل های خورشیدی و انرژی بادی و امواج، به نظر می رسد که بشر هنوز هم به دنبال راه های بیشتری برای تامین انرژی برق مورد نیاز خود می گردد. ۵ سال است که با روش های آزمایشگاهی در بدن سوسک ها به دنبال انرژی برق هستند.

به گزارش افکار نیوز ، دانشگاه Case Western Reserve با مطالعه بر روی واکنش های شیمیایی رخ داده در بدن یک سوسک دریافتند که می توانند به کمک محیطی شبیه به یک سلول الکتروشیمیایی مجهز به یک آنَد و کاتد، مقداری الکتریسیته تولید کنند.

ماجرا از این قرار است که بدن سوسک به دنبال مصرف مواد غذایی روزانه اش مقداری قند تری هالوز تولید می کند. محققین در یک آزمایش، دو الکترود آند و کاتد را به زیر شکم یک سوسک ماده به گونه ای که الکترودها با خون سوسک در تماس باشند، فرو کردند.

این نوع قند در آند به کمک آنزیم ها به ترکیب های قندی ساده تر مونوساکارید تجزیه می شود. به دنبال واکنش شیمیایی دیگری این ترکیب قندی ساده تر، اکسید شده و می تواند الکترونهای خود را آزاد کرده و آنها به سمت الکترود کاتد روانه می گردند. سپس با ولت متری اختلاف پتانسیل دو الکترود اندازگیری شد و مشاهده کردند که ۱۰۰ میکرو وات در هر سانتیمتر مربع برق ۰٫۲ ولت تولید شده. است

به گفته پروفسور ریتزمن مدار جریان خون در بدن حشرات باز است. همین امر باعث می شود که آنها چیزی به عنوان فشار خون نداشته باشند. نداشتن چنین فاکتوری کمک بزرگی در این بررسی محسوب می شود.

اگرچه این مقدار انرژی زیاد به نظر نمی رسد اما از آنجا که برای اولین بار به صورت بیولوژیکی انرژی برق در طبیعت به دست آمده بسیار حائز اهمیت است. جالب تر آنکه به دنبال این فرایند و فرو رفتن الکترود ها به داخل بدن سوسک، هگیرند.

یچ آسیبی به این حشره وارد نمی شود و او می تواند پس از جراحی سر پایی، به راحتی زندگیش را ادامه می دهد.

در ضمن سوسک ها هم خوش شانس تر شده اند. زیرا به خاطر آنکه لقب منبع بیولوژیکی برداشت انرژی برق را به خود اختصاص داده اند، امید می رود که از این پس کمتر مورد اصابت کفش و یا حشره کش های مختلف قرار

کشف ۲ گروه خونی جديد

محققان دانشگاه ورمونت موفق به کشف دو پروتئین جدید در سلولهای قرمز خون شده اند که می تواند وجود دو نوع جدید از گروه خونی قابل آزمایش را به اثبات برساند.

اين سياره به دليل حجم عظيم و نحوه گردش به دور خورشيد و شباهت خاكي و صخره‌اي به كره زمين، توسط دانشمندان "ابرزمين" نامگذاري شده است.

اين سياره غول پيكر به دور ستاره‌اي در فاصله ‪ ۹‬هزار سال نوري نسبت به زمين در حال گردش است.

جرم سياره ابرزمين، ‪ ۱۳‬برابر جرم كره زمين است ولي فاصله گردش آن بدور خورشيد به مراتب بيشتر از فاصله گردش زمين تا خورشيد در منظومه شمسي بوده و در فاصله سياراتي چون مشتري و زحل است.

اين سياره زير نظر پروژه‌اي به نام "اگل"(‪ (OGLE‬كه به تحقيق درباره تغييرات پرتوهاي نوراني ستارگان دور دست مشغول بوده شناسايي شده است.

طبق برآورد يك تيم از دانشمندان بين‌المللي، سياره ابرزمين كه درجه حرارت آن كمتر از ‪ ۳۳۰‬فارنهايت (‪ -۱۹۹‬درجه سانتيگراد)است، سردترين سياره‌اي است كه در خارج از منظومه شمسي كشف شده است.

در دهه اخير دانشمندان با استفاده از فناوري‌هاي جديد، حدود ‪ ۱۷۰‬سياره را در خارج از منظومه شمسي يافته‌اند.

اغلب اين سيارات مانند مشتري، حاوي مقادير زيادي گاز هستند كه براي جانداران روي زمين مناسب نيستند.

در ماه ژانويه نيز با استفاده از سيستم شناسايي جديد سيارات، سياره‌اي با ‪ ۵/۵‬برابر حجم كره زمين در مركز راه شيري كشف شد.

ناسا پس از چند ماه بررسی یافته دکتر بهرام مبشر کیهان شناس برجسته ایرانی را در خصوص مشاهده دورترین کهکشان عالم پذیرفت.
گفت‌و‌گوی ایسنابادکترمبشر کاشف دورترین کهکشان جهان

این کشف بزرگ کیهان‌شناسی که به سرپرستی دکتر بهرام مبشر، کیهان‌شناس ایرانی و نماینده سازمان فضایی اروپا (ESA) در موسسه تلسکوپ فضایی هابل ناسا صورت گرفته، بازتاب وسیعی در رسانه‌ها و مجامع علمی جهان داشته است. اگرچه به دلیل اهمیت فوق‌العاده و تاثیر آن بر نظریه‌های موجود کیهان‌شناسی پیش از تایید نیز در ماه‌های اخیر به شدت مورد توجه محافل علمی جهان قرار گرفته است.

بررسی این کهکشان غول‌پیکر دوردست که در رسانه‌ها به عنوان کهکشان «Big baby» از آن یاد شده، اطلاعات بسیار با ارزشی را درباره شکل‌گیری کهکشان‌ها در ابتدای تشکیل جهان در اختیار دانشمندان قرار می‌دهد ولی نکته اصلی درباره این کهکشان، جرم آن تقریبا به اندازه کهکشان راه شیری است زیرا شکل‌گیری کهکشانی با چنین جرمی در ابتدای تشکیل جهان به فاصله تنها چند صد میلیون سال از انجار بزرگ با بسیاری از نظریه‌های موجود کیهان‌شناسی درباره روند تشکیل و تحولات جهان در تضاد است.

دکتر بهرام مبشر که در حال حاضر برای شرکت در کنفرانسی علمی در آمستردام هلند به سر می‌برد روز جمعه در گفت‌و‌گویی تلفنی با خبرنگار «علمی» خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) درباره علت تاخیر در اعلام رسمی این کشف از سوی ناسا و اسا گفت: با این که این کشف ماه‌ها پیش صورت گرفت ولی باید مطالعات بیشتر و دقیق‌تری انجام شده و مشاهداتی نیز از روی زمین صورت می‌گرفت تا اطمینان لازم در این زمینه حاصل شود زیرا اگر این کشف درست باشد که در حال حاضر تا حد بیشتری اطمینان یافته‌ایم بسیاری از تئوری‌های کیهان‌شناسی زیرسوال می‌رود. این کهکشان با بررسی دقیق تصویر «فراژرف» هابل ژرف‌ترین تصویر تهیه شده از جهان و با کمک آشکارساز مادون قرمز هابل و تلسکوپ فضایی «اسپیتزر» صورت گرفته است.

این کیهان شناس ایرانی در ادامه   درباره تصویر «فراژرف» هابل که عمیق‌ترین تصویر از جهان بوده و با مشارکت مستقیم وی تهیه شده است،اظهار داشت: این تصویر که ژرف‌ترین نگاه بشر به جهان و سرآغاز آن بوده و در مدتی حدود یک سال تهیه شده است، ده‌ها هزار کهکشان کوچک و بزرگ را در سطح کوچکی از فضای لایتناهی به تصویر کشیده شده است. این تصویر امکان مطالعه دورترین کهکشان‌هایی را که در ابتدای جهان شکل گرفته‌اند را فراهم کرده و اطلاعات جدیدی را درباره نحوه شکل‌گیری جهان در اختیار ما قرار داده که برخی نظریات پذیرفته شده کیهان شناسی را به چالش کشیده و می‌تواند پایه نظریات جدیدی پیرامون روند تکوین کیهان باشد

دکتر مبشر در ادامه در پاسخ به این سوال که آیا احتمال کشف کهکشانی دورتر طی بررسی‌های کیهان‌شناسی اخیر وجود دارد یا نه، این احتمال را تایید و به طرح تصویر فراژرف دوم اشاره کرد که از چند ماه پیش در نمایی نزدیک به تصویر فراژرف موجود در حال تهیه بوده و پیش‌بینی می‌شود که تا تابستان سال آینده به پایان برسد.

وی هدف از تهیه این تصویر را دستیابی به نمایی گسترده‌تر از کهکشان‌های اولیه و بررسی دقیق‌تر تحولات کیهان در آغاز جهان عنوان کرد و اظهار داشت: در حال حاضر امکان تهیه تصویری با عمق بیشتر هم وجود دارد ولی با توجه به این که انجام مشاهدات آن زمان زیادی را از تلسکوپ فضایی هابل می‌گیرد دانشمندان ترجیح می‌دهند که تهیه چنین تصاویر فوق‌العاده عمیقی را به بهره‌برداری تلسکوپ «جیمز وب» موکول کنند.

گفتنی است، دکتر بهرام مبشر که در سال ۱۳۳۷ در تهران متولد شده، دیپلم ریاضی را از دبیرستان البرز و لیسانس فیزیک را از مدرسه عالی پارس دریافت کرده و سپس به انگلستان رفته و تحصیلات فوق ‌لیسانس و دکتری خود را در رشته کیهان‌شناسی مشاهداتی در دانشگاه «دورهام» انگلستان پشت سر گذاشته است.

وی پس از دریافت درجه فوق‌لیسانس مهندسی اپتوالکترونیک و دیپلم مهندسی میکروویو از دانشگاه لندن، مدت هشت سال در این دانشگاه (کالج سلطنتی) به تدریس و تحقیق اشتغال داشته و از چند سال قبل در انستیتو تلسکوپ فضایی هابل در ناسا فعالیت دارد.

دکتر مبشر در حال حاضر نماینده سازمان فضایی اروپا (ESA) در ناسا و از دانشمندان مسئول آشکارساز nikmouse تلسکوپ فضایی هابل است.

تیمهای تلسکوپ های فضایی Spitzer و Hubble قدمی تاره برای شناخت یک بچه کهکشان در عالم نوزراد برداشتند.
دو تا از بزرگترین رصدخانه های ناسا یعنی تلسکوپ های فضایی هابل و اسپیتزر یک کهکشان فوق العاده پرجرم را در فضا شناسایی کردند که در دورترین فاصله هایی که تاکنون شناخته شده است رصد شده اند. این از آن جهت برای اخترشناسان تعجب آور بود که اولین کهکشان ها در عالم عرفاً این گمان را به یدک می کشند که این توده های ستاره ای بسیار کوچکتر از آن هستند که پس از چندی با یکدیگر برخورد کنند و پدید آور کهکشان های بزرگتری چون راه شیری ما باشند.
دکتر بهرام مبشر از موسسه علوم تلسکوپ های فضایی که کاشف این کهکشان بوده است گفت: به نظر میرسد این کهکشان در ظرف صد میلیون سال اولیه پس از انفجار بزرگ بسرعت و به طرزی شگفت انگیزعظیم الجثه تر شده است. او افزود: این کهکشان تقریبا ۸ بار بیشتر از راه شیری در ستارگان جرم سازی کرده است و تنها در یک لحظه شکل گیری ستارگان در آن متوقف شده است. به نظر می رسد این کهکشان به طور نا بهنگامی رشد کرده است.
این کهکشان با دقت زیادی به تقریباً ۱۰۰۰۰ کهکشان دیگر که در بسته ای کوچک ازآسمان قرار دارند و میدانهای فرا ژرف هابل نامیده می شوند اشاره می کند. در سایه تحقیقات هابل این منطقه ژرف ترین مناظر و تصاویر را بصورت مرئی و نزدیک به طول موج فروسرخ ازعالم به دست می دهد و نیز در عمیق ترین زمینه دید تلسکوپ فضایی اسپیتزر است که البته این دو بزرگترین رصدخانه های بنیادین پیمایش عمقی در آسمان هستند.
این کهکشان به دوری دورترین اجرام و کوازارهایی است که تاکنون شناخته شده اند. نوری که امروز از آن به ما می رسد در واقع سفر خود را زمانی آغاز کرده است که هستی تنها ۸۰۰ میلیون سال عمر داشته است.
دانشمندان با عکاسی از آن گمان می بردند کهکشانی بسیار جوان یا اصطلاحاً کهکشانی نوزاد را یافته اند ، اما در عوض کهکشانی نوجوان را آشکار کرده بودند که نسبت به کهکشانهای هم عصر کیهانی خود بسیار بزرگتر بوده است و پیش از این کاملاً به حد بلوغ رسیده بوده است. دوربین پیشرفته پیمایش آسمان هابل (ACS) هرگز موفق به رویت این کهکشان نشده است. این در حالی است که در حقیقت میدان فرا ژرف هابل دورترین تصویر تهیه شده ای است که تاکنون در نور مرئی از اعماق جهان بدست آمده است و نمایانگر این واقعیت است که نور آبی آن به جهت سفری از نوع سال نوری و گذر از میان گاز های هیدروژن حائل جذب شده بوده است. ( همچون تلاش برای دیدن کف دریاچه ای که مملو از لجن است ). فی الواقع این کهکشان با استفاده از دوربین فروسرخی هابل ( دوربین فروسرخی نزدیک ) و طیف نمایی چند جزئی (NICMOS) و نیز با یک دوربین فروسرخی که بروی تلسکوپ بسیار بزرگی (VLT) واقع در رصدخانه جنوبی اروپا نصب است روئت گردیده است. اما در این طول موج ها کهکشان بسیار کم نور و قرمز رنگ است. با این حال تعجب واقعی در آنجاست که چقدراین کهکشان در تصاویر اسپیتزر درخشان تر و واضح تر است و به راحتی آنرا در طول موجی ۵ بار بلند تر از طول موج روئت شده بوسیله هابل آشکار میکند.
اسپیتزر به نور دریافتی از ستارگان پیرتر که باید بیشتر جرم کهکشان را شامل شوند حساس تر است و درخشندگی کهکشان براستی بر این مدعا که کهکشان بسیار پر جرم است اشاره دارد.
Mark Dickinson از رصدخانه ملی مرئی (NOAO) گفت: این کهکشان امروز باید یک زوج کهکشان عظیم باشد. او افزود: در آن زمان که گیتی تنها ۸۰۰ میلیون سال سن داشته است این کهکشان واقعاً و به طور قطع غول پیکر بوده است. دکتر مبشر و همکاران او از طریق آمیختن اطلاعات ناشی از رصد های هابل ، اسپیتزر و VLT فاصله تااین کهکشان را تخمین زدند.این رصد ها جمعاً ردپای وسیعی را از طیف الکترومغناطیس – از طول موج مرئی تا نیمه های فروسرخ ( از ۴/۰ تا ۸ میکرون ) – را پوشش می دهد.
درخشندگی نسبی ابن کهکشان در طول موج های مختلف با نظریه انبساط عالم به خوبی توافق دارد و به اخترشناسان اجازه میدهد تا با استفاده از سایر روشها فاصله را با تقریب مناسبی تخمین بزنند آنها در این زمان همچنیین می توانند تصویری از پیشروی کهکشان چه از نظر جرم ویا سن ستارگان بدست آورند.
این تیم همچنان تلاش می کنند تا فاصله تخمینی را به وسیله سنجش طیف نمایی با بزرگترین تلسکوپ های مستقر در زمین یعنی VLT ، KECK و رصد خانه های GEMINIبه درستی تثبیت کنند. اما این کهکشان اثبات کرده است که برای رصد های زمینی سوژه ای بس کمنور و ضعیف است ؛ اگرچه در نتیجه رصدهای بسیاری در طول موج های متفاوت تاثیر رنگ در آن بسیار منحصر به فرد به نظر می رسد و آنرا از حیث جرم و اندازه بسیار عظیم الجثه معرفی می کند.
بسیاری از اختر شناسان بر این باورند که کهکشانها پس از چندی اقدام به کوچک شدن می کنند و به ازای آن جرم خود را تقویت می نمایند. هرچند این موضوع به دکتر مبشر و همکاران او نظریاتی سنتی و قدیمی را گوشزد می کند که در آنها برخی کهکشان ها بطور یکپارچه متولد می شوند و به سرعت شکل می گیرند و در جمع کل همچون گذشته هستند.
برای چنین کهکشان بزرگی این باید به صورت یک رویداد انفجاری هولناک بوده باشد و انرژی حاصل از ظهور سریع ستارگان احتمالاً به گرم کردن عالمی که پس از انفجار بزرگ سرد شده بوده است کمک کرده است.این حادثه زود هنگام ( ۵ درصد اولیه عمر هستی ) زمینه ای پر ثمر برای انتظار تلسکوپ فضایی James Webb (JWST) است که حساسیتی فروسرخی دارد تا شاید به تماشای ستارگان بسیار قدیمی که پس از مهبانگ مشتعل شده اند بپردازد.

تهران- دانشمندان، شهاب سنگی را شناسایی كرده اند كه احتمال دارد در پنجم فوریه ۲۰۴۰ به زمین برخورد كند.

محققان احتمال این برخورد را یك در ۶۲۵ عنوان كرده اند.

به گزارش اسپیس دیلی، عرض این سنگ آسمانی كه ۲۰۱۱ AG۵ نام گرفته اسن، ۴۶۰ پا است.

تیم اقدام سازمان ملل متحد در مورد اجرام نزدیك به زمین، گفتگوهای خود را در مورد چگونگی منحرف كردن این شهاب سنگ آغاز كرده است. محققان بیم دارند این شهاب سنگ طی چند سال آینده با زمین برخورد كند.

در حالی كه امكان دارد در صورت برخورد این جرم آسمانی به یك شهر، میلیون ها نفر كشته شوند، اما این شهاب سنگ بسیار كوچكتر از شهاب سنگ ۹ مایلی است كه موجب انقراض دایناسورها در ۶۵ میلیون سال پیش شد.

تا كنون دانشمندان فقط توانسته اند نیمی از مدار شهاب سنگ ۲۰۱۱ AG۵ را مشاهده كنند و امیدوارند اطلاعات بیشتری در مورد مسیر این جرم آسمانی بین سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۶ كه امكان نظارت بر آن از زمین فراهم می شود، به دست آورند.

این نظارت ها به دانشمندان كمك می كند در صورت لزوم در مورد اقدام برای تغییر جهت این شهاب سنگ تصمیم بگیرند.

محققان می گویند می توان از تسلیحات هسته ای برای فروپاشی این سیارك استفاده كرد اگرچه چنین اقدامی می تواند بارشی از سنگ های مرگبار به زمین در پی داشته باشد.

تلاش محققان برای یافتن ضد گرانش در ضد ماده

محققان در برخورد دهنده بزرگ هادرون در تلاشند به این سوال که آیا ضد ماده دارای نوعی ضد گرانش است یا نه پاسخی مناسب بیابند.

به گزارش خبرگزاری مهر، این پرسش که آیا بخش پنهان و متضاد ماده، یعنی ضد ماده دارای نوعی نیروی ضد گرانش است یا نه در آستانه پاسخ داده شدن قرار گرفته است. ماده معمولی تمامی دیگر مواد را در جهان به سوی خود جذب می کند اما اینکه آیا ضد ماده نیز می تواند قدرت جاذبه یا حتی دافعه داشته باشد، هنوز مشخص نشده است. اکنون گروهی از محققان اعلام کرده اند برای یافتن پاسخ این پرسش جفتهای پایداری از الکترونها و ذرات ضد ماده آنها یعنی پوزیترونها را آماده کرده اند. پرتوی از این جفتها می تواند در یافتن پاسخی مناسب برای این پرسش قدیمی و حل معمای ضد گرانش به کار گرفته شود. هر ذره ای در فیزیک دارای ضد ذره ای مرتبط با خود است که از تمامی جنبه هایی که دانشمندان آنها را مورد بررسی قرار داده اند، به آن ذره شباهت دارد، تنها تفاوت میان این دو ذره بارهای متضاد آنها است.  نظریه های کنونی نشان می دهد که در هنگام متولد شدن جهان، ماده و ضد ماده به اندازه ای مساوی خلق شده اند، با این همه زمانی که این دو با یکدیگر مواجه شده اند در انفجارهایی پرقدرت و کور کننده یکدیگر را نابود کرده اند. پس از آن این سوال به جا ماند که چگونه در پی این فعل و انفعالات جهان به وجود آمد و چرا این جهان در تسلط کامل ماده است، نه ضد ماده؟ یکی از ویژگی هایی که ضد ماده ها را مجزا می سازد، رفتارهای گرانشی این ذرات است. بیشتر دانشمندان بر این باورند که ضد ماده به سوی ماده جذب خواهد شد. تیمی از محققان در برخورد دهنده بزرگ هادرون نیز در تلاش اند تا با به دام انداختن اتمهای ضد ماده بر روی جنبه ای از این ذرات که هنوز اطمینانی از آنها به دست نیامده مطالعه کنند، به اعتقاد این گروه این احتمال وجود دارد که ضد ماده دافعه داشته باشد و شاید دچار "بالا افتادگی" شود. این مطالعات می تواند در کشف پاسخ این سوال که چرا جهان پس از فعل و انفعالات ماده و ضد ماده در قالب پرتوی درخشان و قدرتمند از نور از بین نرفته است، تاثیرگذار باشد. این مطالعه همچنین می تواند توضیح دهد که چرا جهان هستی با سرعتی باورنکردنی در حال انبساط است. آزمایش کردن این فرضیه امری غیر ممکن به نظر می آید، اما محققان دانشگاه کالیفرنیا ریورساید در حال نزدیکتر شدن به پاسخ این سوال هستند. این محققان جفتهای الکترون-پوزیترونی ایجاد کرده اند که در مدارهای پایداری به دور یکدیگر قرار دارند که نتیجه آن فرایندی به نام "پوزیترونیوم" است. این جفتها به واسطه انباشته سازی محتاطانه انرژی و ایجاد حالتی به نام "ریدبرگ" در وضعیتی قرار دارند که نمی توانند با یکدیگر برخورد کرده و یکدیگر را نابود کنند. این جفتها مشابه مسیرهای تست خودرو می توانند با دریافت انرژی بیشتر وارد مدارهای مختلفی از یکدیگر شوند و این اتمهای پوزیترونیومی ریدبرگ به چرخش خود ادامه می دهند تا به بالاترین سطح از انرژی برسند و این روند برای مدت زمانی نسبتا طولانی، یعنی سه میلیاردم ثانیه ادامه خواهد داشت. بر اساس گزارش بی بی سی، محققان امیدوارند بتوانند مدت زمان این شیوه را به چند هزارم ثانیه افزایش دهند تا بتوانند پرتو جفتهای ماده-ضد ماده را برای کشف نیروی گرانش و یا بالا افتادن اتمهای ضد ماده مورد استفاده قرار دهند.

افزایش انرژی "هادرون" به امید کشف ذره ای نامرئی

برخورد دهنده بزرگ هادرون با وجود اینکه تا به حال رکورد پرانرژی ترین برخورد دهنده ذره ای جهان را شکسته باز هم افزایش انرژی خواهد داشت به این امید که بتواند نشانه های گیج کننده وجود بوزون هیگز را تایید یا رد کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، با اینکه بوزون هیگز اصلی ترین هدف برخورد دهنده بزرگ هادرون به شمار می رود، اما افزایش یافتن انرژی برخورد دهنده می تواند به تحقیقاتی که در مورد نشانه های ابرتقارن صورت می گیرند نیز کمک بزرگی کند. برخورد دهنده هادرون در حال حاضر پدیده های زیادی را آزموده که می توانند نشانه ای از وجود بوزون هیگز باشند، اما رویدادهای دیگری نیز می توانند چنین نتایجی در پی داشته باشند و از این رو اثبات یا رد این نشانه ها نیازمند آزمایشهای بیشتر است. اکنون مدیریت برخورد دهنده بزرگ هادرون تصمیم دارد تا انرژی برخوردها را افزایش دهد، به این شکل احتمال آشکار سازی ذرات بوزون هیگز افزایش پیدا خواهد کرد. فرصتی برای هیگز سال گذشته برخورد دهنده دو پرتو پروتونی را با انرژی برابر 3.5 تراالکترون ولت یا TeV به یکدیگر برخورد داد که در نتیجه این برخورد انفجاری با انرژی هفت TeV به وجود آمد. اکنون مهندسان تصمیم گرفته اند تا انرژی برخورد برای هر پرتو را به چهار TeV افزایش دهند تا انرژی حاصل از برخورد به هشت TeV برسد. افزایش انرژی می تواند احتمال ایجاد ذرات سنگین در اثر برخورد ذرات را افزایش دهد از این رو افزایش کوچکی در انرژی می تواند در تعداد بوزونهای هیگز تولید شده افزایش قابل توجهی ایجاد کند و در نتیجه شانس رصد این ذرات یا دیگر پدیده های ناشناخته نیز افزایش خواهد یافت. به گفته "گرگ لندزبرگ" از فیزیکدانان دانشگاه براون در سرن ایجاد برخوردی با قدرت هشت  TeV می تواند میزان حساسیت برخورد دهنده را نسبت به ذرات هیگز 30 تا 40 درصد افزایش دهد. دیگر ذرات سنگین افزایش میزان انرژی در برخورد دهنده می تواند میزان احتمال رصد پدیده ابرتقارن را نیز افزایش دهد. این نظریه وجود ذرات سنگینی را برای تمامی ذرات تحت اتمی شناخته شده فرض می کند. رسیدن به انرژی هشت TeV می تواند میزان تولید این پدیده را نیز تا چهار برابر افزایش دهد. بر اساس گزارش نیوساینتیست، محققان در نظر دارند طی سال جاری امکان اکتشافات جدید در برخورد دهنده را به حداکثر برسانند زیرا برخورد دهنده بزرگ در پایان سال 2012 برای دو سال خاموش خواهد شد و تعمیرها و به روز رسانی ها در این آزمایشگاه بزرگ امکان فعالیت آن را در انرژی 14 TeV فراهم خواهد آورد.

دستیابی به اطلاعات جدید درباره ستارگان نوترونی

گروهی از ستاره شناسان آلمانی موفق شدند به کشفیات جدیدی در خصوص گروهی از ستارگان نوترونی به نام پالسارهای هزارم ثانیه ای دست یابند.

به گزارش خبرگزاری مهر، پالسارها یا تب اختران، ستارگانی نوترونی هستند که در فواصل دوره ای مشخص پرتو ایکس ساطع می کنند. پالسارها، بیگانه ترین اجرام آسمانی هستند که می شناسیم. این نوع از ستارگان نوترونی با قطر تنها 20 کیلومتر می توانند جرمی برابر با جرم خورشید داشته باشند. یکی از زیرگروههای این اجرام که با عنوان "پالسارهای هزارم ثانیه ای" شناخته می شوند می توانند با سرعت چند صد برابر ثانیه به دور محور خود بچرخند. این گروه از پالسارها نخستین بار در سال 1982 کشف شدند و تاکنون در حدود 200 پالسار هزارم ثانیه ای با دوره های چرخش بین 1.4 و 10 هزارم ثانیه شناسایی شده اند. انتشار دوره ای و سرعت چرخشی شگفت انگیز این زیرگروه پالسارها با عملکرد این ستارگان که به شدت مغناطیسی شده اند و به طور مداوم به جمع آوری ماده از ستاره همسایه خود ادامه می دهند ارتباط دارد. زمانی که یک ستاره همسایه هیدروژن تخلیه می کند منبسط می شود و به ستاره نوترونی اجازه می دهد که ماده را از لایه های خارجی تر آن بیرون بکشد. در اثر برخورد این ماده به مناطق قطبی پالسار، پرتو ایکس ساطع می شود. اما این چشمه پرتوهای ایکس نیز به مرور زمان خاموش می شود و در نتیجه چرخش پالسار هزارم ثانیه آهسته شده و ستاره نوترونی به پالسار رادیویی عادی تبدیل می شود. این انتقال زمانی رخ می دهد که ستاره همراه به طور کامل پوسته خارجی خود را از دست بدهد و دیگر نتواند فرایند تولید پرتوهای ایکس را تغذیه کند. اینکه در مدت فاز گذار از پالسار به فاز چشمه پرتوهای ایکس چه اتفاقی رخ می دهد تاکنون به روشنی معلوم نبود. براساس گزارش مدیا ایناف، اکنون ستاره شناسان دانشگاه بن و موسسه ماکس پلانک دریافتند به محض اینکه جریان پلاسمای ناشی از ستاره همراه شروع به تخلیه شدن می کند میدان مغناطیسی پالسار به سمت خارج حداکثر به مسافت 100 کیلومتر یا در حدود 10 برابر شعاع خود گسترده می شود. این بدان معنی است که در چنین شرایطی فعل و انفعالات میان میدان مغناطیسی و پلاسما بسیار شدید می شود. به طوریکه، میدان مغناطیسی می تواند بخشی از ماده را به سرعت جمع آوری کند.  همچنین، مطالعات پیشین به نتایج متناقصی دست یافته بودند که نشان می دادند بعضی از پالسارهای هزارم ثانیه ای پیرتر از خود جهان هستند و در حالی که عمر جهان 13.7 میلیارد سال تخمین زده شده است عمر این اجرام کیهانی می تواند به 15 میلیارد سال برسد. این دانشمندان درخصوص این پارادکس توضیح دادند که تاکنون تصور می شد برای اندازه گیری سن پالسارها باید از روش معمول گذر زمان استفاده کرد این درحالی است که سن پالسارها با کاهش سرعت چرخش آنها کم می شود و بنابراین محاسبات گذشته اشتباه بوده است.